Duplantis wint vierde EK-titel en dat is niet eens het opvallendste
Armand Duplantis sprong zaterdagavond in Birmingham naar zijn vierde Europese titel op rij. Kampioenschapsrecord: 6.15 meter. En toen? Toen bedankte hij het publiek, pakte zijn tas in en ging naar huis. Geen poging op zijn eigen wereldrecord van 6.31. Niet eens een aanloop.
Winnen zonder het spannend te maken
Laten we even eerlijk zijn: de finale polsstokhoogspringen op het EK atletiek was geen wedstrijd. Het was een demonstratie. Duplantis was de enige atleet die 6.15 meter haalde. De Griek Emmanouil Karalis kwam tot 6.00 meter, en de Fransman Baptiste Thiery bleef steken op 5.85.
6.15 m
Kampioenschapsrecord, alleen Duplantis haalde deze hoogte
Het verschil tussen goud en zilver: vijftien centimeter. In een sport waar het om millimeters gaat, is dat een ravijn. Duplantis’ vierde EK-titel voelt daardoor bijna als een formaliteit. De tweevoudig olympisch kampioen hoefde niet eens zijn topniveau aan te boren.
De bewuste keuze om het wereldrecord te laten liggen
Hier wordt het interessant. Het publiek in het Alexander Stadium wilde maar een ding: 6.32 meter. Een zestiende wereldrecord. Duplantis had de lat kunnen laten leggen op elke hoogte die hij wilde. Maar hij koos ervoor om te stoppen.
Waarom? Sporza schreef dat de Zweed “het publiek bedankte en zijn competitie beeindigde” na het goud. Geen uitleg, geen excuses. Gewoon: klaar. Het is het soort machtsvertoon dat je alleen kunt maken als je zo ver boven de rest uitsteekt dat zelfs je B-game goud oplevert.
Vergelijk het met de rest van het deelnemersveld:
| Atleet | Land | Hoogte | Positie |
| Armand Duplantis | Zweden | 6.15 m (KR) | Goud |
| Emmanouil Karalis | Griekenland | 6.00 m | Zilver |
| Baptiste Thiery | Frankrijk | 5.85 m | Brons |
| Mathieu Collet | Frankrijk | 5.70 m | 4e |
| Ben Broeders | Belgie | 5.70 m | 8e |
Nederland schitterde op de estafette
Terwijl Duplantis het polsstokhoogspringen domineerde, schreef Oranje eigen geschiedenis op de slotavond. De vrouwen 4×400 meter – met Femke Broeders-Bol, die eerder dit jaar nog het NK skipte, Lieke Klaver, Myrte van der Schoot en Eveline Saalberg – pakten hun derde EK-goud op rij in 3:21.10.
“Dit is zo leuk, zo gezellig,” zei Klaver na afloop tegen de NOS. Drie keer op rij Europees kampioen. Dat is geen geluk meer, dat is een systeem.
En dan de mannen. Eugene Omalla, Keenan Blake, Terrence Agard en Jonas Phijffers liepen naar brons in 2:58.10. Ze droegen de medaille op aan Liemarvin Bonevacia, de 37-jarige veteraan die na de series zijn laatste EK-wedstrijd in Birmingham had gelopen.
“Dit is zo leuk, zo gezellig.”
Lieke Klaver na haar derde EK-estafettegoud op rij (NOS)
In totaal sloot Nederland het EK af met veertien medailles, waarvan vijf gouden. Een record. Het vorige maximum stond op twaalf, uit Rome 2024.
Wat Duplantis’ dominantie zegt over de sport
Vier EK-titels op rij. Twee olympische gouden. Vijftien wereldrecords. De vraag bij polsstokhoogspringen is al een tijd niet meer “wint Duplantis?”, maar “hoe hoog gaat hij?”. En soms, zoals zaterdag, is het antwoord: niet zo hoog als hij kan. Omdat het niet hoeft.
Dat klinkt misschien arrogant. Maar bekijk het zo: Duplantis behandelt kampioenschapsrecords als tussenstops. Hij spaart zijn absolute piek voor momenten die hij zelf kiest. De Diamond League, de Spelen, misschien een willekeurige meeting in Silezie op een warme zomeravond. Het EK was daar blijkbaar niet bij.
Voor de concurrentie is dat een verontrustend signaal. Je traint vier jaar om op een EK te pieken, en de man die je moet verslaan behandelt het als een opwarmertje. Karalis sprong 6.00 meter en dat was een uitstekende prestatie. Maar zelfs hij wist: het echte gevecht was er nooit.
