Waarom drie stalen reuzen in Diemen bewust het verkeer negeren
Loop je over de wandelpromenade langs de Weespertrekvaart in Diemen, dan valt je blik onvermijdelijk op drie enorme figuren. Ze liggen er alsof ze net een middagdutje doen aan het water. Tien meter lang, drie meter hoog, roestig bruin. De auto’s die achter hen voorbijrazen? Daar trekken ze zich niets van aan.
Tien meter staal dat je uitnodigt om te gaan zitten
De drie sculpturen heten officieel Rustpunten XXL en zijn gemaakt door kunstenaarsduo Maree Blok en Bas Lugthart, beter bekend als BlokLugthart. Opgetrokken uit cortenstaal, dat metaal dat met de jaren een warme, roestbruine patina krijgt. Niet lelijk, juist mooi. Alsof de beelden langzaam vergroeien met hun omgeving.
10 meter
Lengte van elke sculptuur langs de Weespertrekvaart in Diemen
De figuren stellen twee vrouwen en een man voor, liggend op hun zij, starend over het kanaal. Ze keren letterlijk hun rug naar de drukke Hartveldseweg. De kunstenaars omschrijven hun werk als “tekeningen in de lucht”: open silhouetten van staal die je op elke afstand anders leest. Van dichtbij herken je gezichten en handen. Van de overkant van het water zie je alleen contouren tegen de lucht.
Het project werd in 2019 en 2020 geplaatst als onderdeel van de herinrichting van de oost-westas door Diemen. Bij elk beeld staat een bank. De bedoeling is simpel: ga zitten, kijk uit over het water, deel het uitzicht met een stalen reus.
Drie eenden die bijna niemand opvalt
Kijk goed en je ziet op elke sculptuur een klein eendje. Op een knie, op een schouder. Gegoten in glimmend roestvaststaal, bewust een ander materiaal dan het matte cortenstaal van de figuren zelf.
Die drie eendjes zijn geen grap en geen decoratie. Ze komen rechtstreeks uit het wapen van Diemen en vormen samen het complete gemeentewapen. Drie eenden, drie beelden, drie plekken langs het water. Een subtiel eerbetoon aan de plek dat de meeste wandelaars waarschijnlijk nooit opvalt.
BlokLugthart maakte trouwens ook een soortgelijk rustpunt voor Vlissingen. Het verschil is veelzeggend:
| Diemen | Vlissingen | |
| Beelden | 3 (twee vrouwen, een man) | 1 |
| Kleur | Roestbruin (cortenstaal) | Felrood |
| Eend uit gemeentewapen | Ja, drie stuks | Nee |
Elke versie vertelt iets over de plek waar het staat. Diemen krijgt zijn eenden, Vlissingen een opvallend rood accent. Lokale identiteit, gegoten in staal.
Van doorrijweg tot openluchtgalerie
Wat Rustpunten XXL bijzonder maakt, is niet alleen het formaat. Het is de context. De Hartveldseweg en Muiderstraatweg waren jarenlang gewoon drukke verbindingswegen door Diemen. Niet bepaald plekken waar je vrijwillig stilstaat.
Maar de gemeente transformeerde de hele route tot een lommerrijke boulevard met wandelpromenade langs het water. De sculpturen markeren die overgang. Ze zeggen eigenlijk: dit is geen plek meer om doorheen te rijden. Dit is een plek om te zijn.
En dat is misschien wel het slimste aan het hele project. Waar veel gemeentes kunst neerzetten als opsmuk, gebruikt Diemen het als statement. De beelden dwingen je bijna om langzamer te gaan. Om even te kijken. Om te zitten op die bank naast een tien meter lange vrouw die onverstoorbaar over het water tuurt.
Het Parool besteedde vandaag aandacht aan de sculpturen in hun vaste rubriek over buitenkunst. Terecht, want dit soort projecten laat zien hoe je een drukke verkeersas kunt omdenken tot iets dat een ommetje waard is. Amsterdam staat bekend om groene pareltjes zoals de mooiste tuin van Europa, maar Diemen bewijst dat buitenkunst net zo goed een reden kan zijn voor een wandeling.
Of je nu fietst, wandelt of gewoon even op een bankje ploft: die stalen figuren voelen na een tijdje als gezelschap. Rustig. Onverstoorbaar. Met het geraas van de weg in hun rug.
