Oud-kindster klaagt Disney aan om verkrachting op filmset

Vijfentwintig jaar heeft ze gezwegen. Nu ligt er een aanklacht van tientallen pagina’s bij de rechtbank van Los Angeles. Raquel Lee Bolleau, die je misschien kent uit The Amanda Show en The Proud Family, beschuldigt Disney ervan dat het bedrijf wegkeek terwijl een volwassen medewerker haar als 14-jarige wekenlang misbruikte. En de details zijn ronduit misselijkmakend.

Wat er volgens de aanklacht gebeurde

Het draait om de opnames van The Poof Point, een Disney Channel-film uit 2001. Bolleau was toen 14. Volgens de aanklacht werd ze op de set “herhaaldelijk verkracht, aangerand en seksueel geintimideerd” door een naamloze mannelijke medewerker van middelbare leeftijd, in de stukken aangeduid als John Doe.

De man zou haar drank hebben gegeven. Zo vaak dat ze volgens de aanklacht “uitgeput, regelmatig dronken, katterig of overgevend” op de set verscheen. Een kind van 14, op een Disney-productie.

Het wrangste detail: regisseur Neal Israel en Disney zouden haar zelf hebben opgedragen om “een band op te bouwen met” de man en hem te vertrouwen. Het misbruik vond volgens de stukken onder meer plaats tijdens draaidagen in Salt Lake City en zelfs in het vliegtuig terug naar Californie.

Toen het gedrag van de tiener veranderde, greep niemand in. Sterker nog: Disney-leidinggevenden zouden hebben gezegd dat ze “out of control” was, dat ze “Jezus nodig had” en dat er “een demon in haar zat”. Dat staat letterlijk zo in de aanklacht.

Haar advocaten Douglas Wigdor en Jane Kim, bekend van eerdere grote misbruikzaken, zijn helder: “Dit gedrag is onvergeeflijk, en iedereen die erbij betrokken was, direct of indirect, moet verantwoordelijk worden gehouden.”

Van docuserie naar rechtszaal

Deze zaak komt niet uit de lucht vallen. Bolleau was in 2024 een van de gezichten van Quiet on Set: The Dark Side of Kids TV, de docuserie die de misstanden achter de schermen van kindertelevisie blootlegde. Daarin vertelde ze vooral over haar tijd bij Nickelodeon en The Amanda Show.

Wie die serie zag, snapt waarom zulke verhalen pas decennia later naar buiten komen. Kinderen die afhankelijk zijn van volwassenen voor hun carriere, ouders die de studio niet tegen de haren in willen strijken, en een omgeving waar iedereen wegkijkt. Docuseries breken dat open, net zoals true crime-producties dat doen bij zaken als de Idaho-moorden: opeens durven mensen te praten.

De aanklacht is ingediend bij de Superior Court van Los Angeles County en draait juridisch om nalatigheid: Disney zou als werkgever hebben gefaald in de plicht om een minderjarige op de eigen set te beschermen. Er wordt een niet nader genoemde schadevergoeding geeist.

Het probleem was nooit een zender

En hier zit wat mij betreft de echte angel. Na Quiet on Set ging alle aandacht naar Nickelodeon. Disney bleef in dat verhaal grotendeels buiten schot, alsof het probleem bij een concurrent lag. Deze aanklacht trekt dat beeld recht. Volgens de stukken stond Disney “seksuele intimidatie op de set toe” en werden “seksuele grappen, opmerkingen, betasting en overmatig aanraken” gewoon geaccepteerd.

Het probleem was dus nooit een rotte zender. Het was het systeem rond kindsterren zelf: volwassenen met macht, kinderen zonder stem, en studio’s die vooral hun productie wilden afmaken.

Disney heeft nog niet inhoudelijk gereageerd op de aanklacht. Meerdere Amerikaanse media vroegen om een reactie, tot nu toe zonder resultaat.

Of Bolleau haar zaak wint, moet de rechter beoordelen. Maar dat een 39-jarige vrouw pas een kwart eeuw na dato de ruimte voelt om dit uit te spreken, zegt misschien wel meer dan het vonnis straks gaat doen. Hoeveel van dit soort verhalen liggen er nog op een plank?