Snus in het voetbal is niet nieuw: Van der Gijp wist het al in de jaren 80
Iedereen doet alsof het snusprobleem in het voetbal een trend van nu is. Michiel Kramer schokte met zijn onthulling bij Vandaag Inside, clubartsen trekken aan de bel en kranten wijden er pagina’s aan. Maar als je naar René van der Gijp luistert, weet je dat dit verhaal al minstens veertig jaar oud is.
Tahamata had het van Standard luik
In de podcast KieftJansenEgmondGijp krijgt Wim Kieft de vraag of hij vroeger snus gebruikte. Nee, zegt Kieft. Maar Van der Gijp kent wel iemand die dat deed.
“Weet je wie dat vroeger al veel gebruikte, Simon Tahamata. Dat had hij bij Standard Luik geleerd,” vertelt Van der Gijp over zijn ex-collega.
Tahamata is een 22-voudig Oranje-international die in de jaren 80 en 90 voor Ajax, Feyenoord, Standard Luik en Beerschot speelde. Een vaste waarde in het Nederlandse topvoetbal, met 147 Eredivisie-wedstrijden en 22 interlands achter zijn naam. En hij stopte al nicotinezakjes bij zijn tandvlees toen de huidige generatie voetballers nog niet eens geboren was.
Dat maakt het verhaal interessanter dan hoe het nu in de media wordt neergezet. De suggestie is steeds dat snus iets is van deze generatie, van social media en hypes. Maar als een ervaren international het in 1983 al deed bij een Belgische topclub, dan zit het dieper in de voetbalcultuur dan iemand wil toegeven.
Van kleedkamer naar kleedkamer
De directe aanleiding voor de huidige ophef was oud-Feyenoord-spits Michiel Kramer. Bij Vandaag Inside vertelde hij dat vrijwel iedereen in de Eredivisie snus gebruikt. “Ze doen het allemaal,” aldus Kramer. Na die uitzending kreeg hij berichten van oud-teamgenoten. Met foto’s en video’s, een zakje in hun mond. Zijn conclusie was kort: “Die zijn gewoon verslaafd.”
Het Algemeen Dagblad deed naar aanleiding van Kramers woorden een rondgang langs profclubs. Journalist Fabian van der Poll sprak bestuurders en clubartsen, en het beeld dat daaruit naar voren komt is weinig hoopgevend. Meerdere spelers per club, bij sommige selecties zelfs structureel. Clubartsen noemden het gebruik “zorgelijk en onprofessioneel.”
0
Aantal clubs in de Eredivisie met een contractueel snusverbod voor spelers
De bekendste snusgebruiker van dit moment is Bayern München-aanvaller Michael Olise, die afgelopen zomer zonder enige schroom zijn bakje van het merk VELO op Instagram zette. Gewoon openlijk, alsof het een sponsordeal was.
Veertig jaar later kijken clubs nog steeds weg
De verkoop van traditionele snus met tabak is in Nederland verboden. Toch staat het middel niet op de dopinglijst van het WADA, en bij de meeste clubs valt het in dezelfde categorie als roken. Het is aan de speler zelf. Geen enkel standaard spelerscontract in de Eredivisie bevat een bepaling over nicotinegebruik, terwijl clubs hun selectie wel verplichten om op tijd te slapen en geen alcohol te drinken op wedstrijddagen.
| Jaren 80 (Tahamata) | 2026 (huidige generatie) | |
| Waar geleerd | Belgische competitie | Kleedkamer, social media |
| Bekendheid | Onderling, niet openbaar | Landelijk nieuws |
| Clubbeleid | Geen regels | Nog steeds geen regels |
| Juridische status NL | Geen specifieke wetgeving | Verkoop verboden, gebruik niet |
Het patroon is duidelijk genoeg. In ruim veertig jaar tijd is er precies niets veranderd aan de houding van clubs tegenover nicotinegebruik in de kleedkamer. De zakjes zijn moderner geworden, de merken hipper, de tabaksprijzen in Nederland hoger. De houding is dezelfde.
Of dat verandert nu Kramer en Van der Gijp het op televisie en in podcasts bespreken? Ik betwijfel het. Maar het wordt wel lastig om te doen alsof niemand het wist, als een analist op nationale televisie gewoon een naam en een club noemt.
Bronnen: VoetbalPrimeur, Algemeen Dagblad (Fabian van der Poll, 9 oktober 2026), Voetbalzone
