Quinn Simmons was de kopman, maar zijn ploegmaat pakte het goud
Ze noemen hem Captain America. Drievoudig Amerikaans kampioen, herkenbaar aan zijn lange rode haren en zijn opvallende snor. Quinn Simmons reed zondag in Montreal een WK-wegrace waarin hij urenlang op kop zat, meeversnelde met Mathieu van der Poel en alles deed wat een kopman hoort te doen. En toch was het zijn landgenoot Brandon McNulty die met de regenboogtrui naar huis ging.
McNulty grijpt de kans die Simmons creëerde
Het parcours in Montreal was op maat van aanvallers. De Voie Camillien-Houde, een klim die keer op keer terugkwam, sloopte het peloton langzaam. Op 90 kilometer van de streep trok Van der Poel de koers open en Simmons was een van de weinigen die kon volgen. Samen met Roglic, Healy en Oscar Onley vormden ze een kopgroep van zes.
Maar op ruim 30 kilometer van de finish werden ze ingerekend. En precies op dat moment vertrok McNulty. Solo.
6:17:04
Winnende tijd van McNulty na een solo van ruim 30 kilometer
Niemand in de achtervolgende groep nam de verantwoordelijkheid. Van der Poel probeerde nog, Pidcock en Ciccone joegen mee op de laatste klim, maar het gat groeide weer na elke top. McNulty finishte 13 seconden voor Michael Matthews. Van der Poel sprintte naar brons, Simmons werd vierde op dezelfde tijd.
Captain America net naast het podium
Quinn Simmons is 25 en rijdt sinds zijn achttiende voor Lidl-Trek. Hij sloeg de beloftencategorie volledig over nadat hij in 2019 als junior al wereldkampioen werd. Sindsdien won hij het Amerikaans kampioenschap drie keer (2023, 2025 en 2026) en pakte hij ritzeges in onder meer de Vuelta a San Juan, de Volta a Catalunya en de Tour de Suisse.
“It still has not been determined if Simmons has actual super powers, but he’ll definitely need every bit of strength and strategy he can muster.”
Matt Cannizzaro, FloBikes
Op de Tour de France 2025 deed hij iets dat de wielerwereld niet snel vergeet: na de slotrit op de Champs-Elysées stapte hij van zijn fiets en vroeg zijn vriendin Sydney Berry ten huwelijk. Ze zei ja.
In Montreal was Simmons nadrukkelijk de aangewezen kopman van Team USA. Hij reed de koers die daarbij hoort: altijd vooraan, mee in de beslissende ontsnapping, nooit wegduiken. Dat het goud uiteindelijk naar McNulty ging – die pas laat in de koers naar voren schoof en op het juiste moment vertrok – maakt het extra wrang.
| Positie | Renner | Land | Tijd |
| 1 | Brandon McNulty | Verenigde Staten | 6:17:04 |
| 2 | Michael Matthews | Australië | +0:13 |
| 3 | Mathieu van der Poel | Nederland | z.t. |
| 4 | Quinn Simmons | Verenigde Staten | z.t. |
| 5 | Isaac del Toro | Mexico | +0:14 |
33 jaar wachten, en dan zijn er ineens twee
De laatste keer dat een Amerikaan de WK-wegrace won was in 1993. Lance Armstrong, toen nog een relatief onbekende Texaan. Daarvoor deed alleen Greg LeMond het, in 1983 en 1989. In totaal stonden er in 92 jaar WK-geschiedenis drie Amerikaanse namen op de erelijst.
En nu ineens twee Amerikanen in de top vier. McNulty en Simmons finishten allebei voor mannen als Remco Evenepoel, die al eerder in de koers moest lossen, en Wout van Aert. De afwezigheid van tweevoudig titelhouder Tadej Pogacar, die zijn sleutelbeen brak in de Vuelta, hielp. Maar dat verklaart niet alles.
De Amerikaanse wielrenploeg is de laatste jaren stilletjes een van de sterkste selecties geworden. Jorgenson, Powless, McNulty, Simmons – het zijn renners die in Europa al jaren meedraaien aan de top. Dit WK was daar het bewijs van.
Dat Van der Poel in Montreal het podium haalde nadat hij de koers urenlang controleerde, past bij zijn seizoen. Maar de dag was van de Amerikanen. En binnen dat team had Simmons alles goed gedaan, behalve zelf winnen.
Soms is de kopman degene die de deur opentrapt. En loopt iemand anders erdoorheen.
