Van der Poel wint alweer in de Tour, en dit keer deed hij het op de moeilijkste manier
Er zijn wielrenners die je bewondert om hun consistentie. En er is Mathieu van der Poel. Die bewonder je omdat hij elke keer een ander trucje uit de hoge hoed trekt. Vandaag pakte hij zijn derde Touretappe, na een slopende vlucht van 155 kilometer door de Correze. In extreme hitte. Over vier beklimmingen. Tegen zestien medevluchters.
Zestien man vooruit, eentje er bovenuit
De negende etappe van de Tour de France 2026 was al bijzonder voor er ook maar een trap gedaan werd. Door een code rood voor extreme hitte werd het parcours ingekort van 185,5 naar 155,5 kilometer. Dertig kilometer minder, maar met 2.800 hoogtemeters nog steeds geen cadeautje.
Van der Poel zat mee in een kopgroep van zestien renners die al vroeg wegreed uit het peloton. Maar meezitten is niet zijn stijl. Op de Suc au May, de zwaarste klim van de dag, begon hij het gezelschap uit te dunnen. Op de Mont Bessou, zo’n twintig kilometer voor de streep, deed hij de deur helemaal dicht.
Vier renners hielden stand: Van der Poel, Tobias Halland Johannessen, Tom Pidcock en Alex Baudin. Na een afdaling naar Ussel besliste Van der Poel het in de sprint. Johannessen werd tweede, Pidcock derde. Het peloton met daarin Tadej Pogacar finishte op zes seconden.
“Misschien wel de zwaarste etappe die ik ooit heb gewonnen.”
Mathieu van der Poel, via NOS
Drie zeges, drie compleet andere koersen
Wat Van der Poel zo bijzonder maakt in de Tour? Geen van zijn drie ritzeges lijkt op de andere. Dat is geen toeval, dat is veelzijdigheid op een niveau dat weinig topsporters bereiken.
| Jaar | Etappe | Parcours | Hoe gewonnen |
| 2021 | Mur-de-Bretagne | Heuvelachtig | Aanval op steile slotklim |
| 2025 | Boulogne-sur-Mer | Kustrit | Sprint uit klein groepje |
| 2026 | Malemort – Ussel | Bergachtig (2.800 hm) | Lange vlucht, sprint uit kopgroep van vier |
3
Touretappes gewonnen door Van der Poel, telkens op een ander terrein
Die diversiteit is precies wat hem onderscheidt van pure sprinters of pure klimmers. Pidcock kan klimmen. Ganna kan tijdrijden. Pedersen kan sprinten. Van der Poel kan kennelijk alles. En dat maakt hem voor ploegleiders van rivalen een nachtmerrie om te controleren.
Waarom niemand hem zag aankomen
Het gekke is: Van der Poel was deze Tour nog niet in beeld voor een ritzege. De eerste week verliep moeizaam, hij leek niet de benen te hebben van vorig jaar. Dat hij juist in de heetste rit van deze Tour toeslaat, zegt iets over hoe hij met druk omgaat.
Hij is nu de tweede Nederlander met een ritzege in deze Tour, na sprinter Olav Kooij. En met zijn palmares als wereldkampioen veldrijden, wegwielrennen en winnaar van de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix, wordt de vraag langzaam: is er eigenlijk een wielerwedstrijd die deze man niet kan winnen?
Goed, een bergetappe van vijftig kilometer klimmen zit er waarschijnlijk niet in. Maar wie had een jaar geleden voorspeld dat hij een rit met 2.800 hoogtemeters zou winnen vanuit de vlucht?
Precies. Niemand.
